Tuesday, November 9, 2010

بچه که بودم یه روز که داشتم از یه عیب که تو ظاهرم داشتم برای مامانم گله میکردم, مامانم بهم گفت: همه آدما عیب دارن, فقط فرقشون تو اینه که بعضی آدما عیبشون تو ظاهرشونه و بعضیها تو باطنشون، خدا کنه که آدم عیبش ظاهری باشه نه باطنی.
این جواب مامانم برای اون موقع که بچه بودم منو راضی کرد بدون اینکه واقعا مفهوم عیب باطنی رو بدونم.

ولی حالا که بزرگ شدم آرزو میکنم که ای کاش سر تا پای ظاهرم عیب بود ولی باطنم عیبی نداشت

1 comment:

Anonymous said...

نمی دونم کدوم یکی هستی! ولی ما عیب های ظاهری تو هم دوست داریم و به نظر ما با اون عیبه که تو کاملی! خیلی با حال بود. من هم با این مشکل روبرو شده بودم ولی کسی به این خوبی بهم جواب نداده بود. چقدر مامان نازی داری!
هابیتی که عینک نمی زنه!